wist je dat

Uilenleden schrijven ...

Reisverslag: Moezel 2019

Zondag 08 September

We vertrokken met de bus aan de Aldi in Ranst. Rond 7u10 kwam onze bus de parking opgereden. We hadden dezelfde chauffeur als vorig jaar. Max was in zijn nopjes omdat hij met ons weer mee op reis mocht. De valiezen werden ingeladen … je houdt het niet voor mogelijk wat een wandelaar allemaal meezeult op reis!
35 Uiltjes hadden zich gesetteld in de bus en om 7u30 stipt konden we vertrekken. In Aken hielden we een plas- en drinkpauze van 3 kwartiertjes. Na de pauze reden we verder richting Senheim.
Net voor Keulen begon het te regenen, het viel met bakken uit de lucht. Maar we lieten ons niet ontmoedigen, we waren immers op weg naar het grootste wijngebied van Duitsland. Rond 12u00 kwamen we aan bij de wijnboer. We zouden starten met een wijnwandeling maar we zijn meteen begonnen met de wijnproeverij. Met dank aan de weergoden! De wijnboer propte 35 Uiltjes in zijn Weinstube en serveerde heerlijke bokes met kaas, gerookte ham en spekvet. Ondertussen zette hij ook nog wat flessen wijn op tafel en het duurde niet lang of de toon was gezet. Na dit goddelijke middagmaal konden we toch nog even onze beentjes strekken in zijn wijngaarden. Daarna reden we naar het hotel om ons te installeren en had iedereen wat vrije tijd.
Om 18u30 dronken we gezamenlijk een aperitiefje en daarna deden we ons tegoed aan een 5-gangen menu … Ik heb dagelijks geworsteld met deze Duitse porties maar ben er echter niet één keer in geslaagd om deze hoeveelheid voedsel te verwerken. En ik was zeker niet de enige!
Moe maar voldaan kropen we onder de dons.
Fräulein Christelle


Maandag 9 september 2019
8u00, ontbijt, als laatste kwam ik de zaal binnen, mijn kamergenoot was al ongerust.
Keuze genoeg, pistolets, verschillende soorten brood, vlees, kaas, eieren, spek, enz. Dit was de keuze voor de rest van ons verblijf, spijtig dat de bananen zo begeert waren.
Om 9u30 stond iedereen klaar zoals het een goede Ranstuil betaamd, die willen echt niets missen.
Met zijn allen vertrokken we richting Senheim, een eerste klim naar de top. Eens boven kon je tussen de bomen genieten van mooie panorama’s. Het smalle paadje dat bewandeld werd was voor sommigen onder ons op een bepaald moment een beetje teveel van het goede. Geen nood, er stonden onmiddellijk helpende handen klaar ter ondersteuning zodat iedereen zonder kleerscheuren op een meer begaanbare weg aankwam. Hier was het mogelijk om een kortere weg te nemen doch, niemand vond dat nodig.
Met zijn allen langs een mooie spreukenparcours uitgebeiteld in/met steen. Een weegschaal met stenen bracht sommigen er toe om zich te laten wegen. Mijn beurt, zoek maar al wat stenen bij, met dank aan Leon.
In Restaurant Schnitzelhaus stonden de pizza’s en goulash soep vlug op tafel. De salades met zalm en hesp lieten wat langer op zich wachten.
Hier gingen enkele onverlaten op zoek naar de zalm wat een mooi zicht opleverde. Vonden ze zalm? Wie zal het zeggen. Na een lekkere maaltijd vertrokken we weer uitgerust om terug te wandelen.

Met 15 dapperen te voet, de andere wandelaars vertrokken met de bus naar Ediger voor een geleide wandeling met gids Liesbeth. Rustig stappend gingen we de eerste klim tegemoet. Verbazend wat een mooie zichten je krijgt door hoger te komen. Na de eerste steile klim was de toon gezet; enkele mensen erop gewezen dat ze niet moesten proberen om te volgen maar gewoon hun eigen tempo te zoeken. Op de tamelijk vlakke stukken was het geanimeerd babbelen tot het weer bergop ging dan verstomden de gesprekken en was het in stilte genieten van de natuur en het wandelen op zich. Heerlijk was het, alleen….. iedereen had in de s….. gestapt dus aan het hotel was het een gekuis van je welste. Er was een slimme die op het kerkhof zijn schoentje met water ging poetsen wat natuurlijk navolging kreeg. Na het poetsen was het verzamelen op het terras met een biertje of een Jägermeister en napraten over mooie dag.
18u30 zat iedereen weer aan tafel om te genieten van de diner. Onze opdienster en opdiener waren niet gelukkig als niet alles op was en lieten dat ook blijken. We hebben ze verder in de loop van de week wel aan het lachen gekregen. Na het eten werd er weer in groepjes bij elkaar gezeten om de avond gezellig te beëindigen. Ondertussen wisten we al bij wie we een borrel moesten bestellen om bijna het dubbele te krijgen. Gezellig, plezierig, iedereen kende iedereen maar iets na 10u vertrok ieder naar zijn kamer om uit te rusten voor de volgende dag.
Jef



Maandag 9 september 2019 (namiddag)
Na de middag om en bij 14u00 splitste de groep, de dapperen deden nog 11km, de rustige genieters gingen (lees: reden) met de bus enkele kilometers verder naar Ediger-Eller, een oorspronkelijk Keltisch dorpje gelegen aan de Moezel.
Met 20 ranstuilen die voor deze tocht gekozen hadden, genoten we van een rustige en aangename wandeling, ook bergop naar de prachtige parochiekerk in laat gotische stijl, toegewijd aan St Martin.
Nadien gingen we meestal bergaf langs gevelvakwerkhuizen uit de 16de- 17de en 18de eeuw, door smalle straatjes en op elk moment was er wel iets speciaal te zien.
Vooraleer terug naar ons hotel te rijden, konden we nog even genieten van een verfrissend moezelwijntje of een andere lekkernij.
Uitzonderlijk waren sommige ranstuilen 10min te laat aan de bus, niemand zal u vertellen waarom, maar we vermoeden wel dat het iets te maken heeft met de weinstuben.
Leon


Dinsdag, 10 september 2019
We vertrekken met de hele bende naar Bruttig. Max dropt ons op de brug.
De twee groepen splitsen onmiddellijk. De kortste afstand gaat via een vlakke weg door de wijngaarden naar Cochem.
Monique en ikzelf opteren voor de grote afstand. We kregen een pittige en stevige klim te verwerken. Smalle paadjes, wijngaarden, beekjes, wankele bruggetjes, en buxusbomen tot wel 5 meter hoog, een gevarieerd stukje natuur dus. De zonnestraaltjes priemden tussen de bomen, spinraggen glinsterden van tak tot tak. En het bleef maar bergop gaan. Zouden we niet beter een andere wandelclub opstarten? Zo een clubke waar we niet moeten klimmen, waar we ons niet moe moeten maken! Wsv De platstapper!!! Geheel onverwacht kwamen we een terras tegen. We trakteerden onszelf op een frisse pint. Jef was gestoken….door ‘een beest’ ter hoogte van zijn verstand. Gelukkig had ik het nodige medisch materiaal bij om hem uit zijn lijden te verlossen!
We stapten verder richting ‘Cond’. Onderweg het bord… ‘Wegen Felssturz gesperrt! LEBENSGEFAHR!’ Ge zou voor minder het kletterschijt en racekak krijgen! Deze onverwachte wegomlegging was nog een redelijk technisch stukje en bracht ons snel naast de Moezel. We hadden een prachtig zicht over Cochem. We kozen het eerste terras uit want we hadden een volle blaas en grote honger en nog grotere dorst.
Na de lunch opteerden we voor ontspanning en rust. We kuierden door Cochem, winkel in, winkel uit, in de Sint-

Martinuskerk werden we getrakteerd op een orgelconcertje en algauw was het hoog tijd om naar de boot te gaan. Maar waar bleven die andere Ranstuilen toch? Vier uur is vier uur hé! We moesten toch aan de eerste boot staan? Maar van welke kant moesten we beginnen tellen? Misschien moeten we toch is naar ‘de andere eerste boot’ gaan zien! Jaja, we stonden verkeerd, en ze waren al ongerust! We scheepten in. Genoten van een glaasje op de boot, van de mooie omgeving, we zijn versast, na een uurtje stonden we terug in Beilstein. We werden warm onthaald door de andere groep, zij zaten op het terras op ons te wachten met ….een halve liter Erdinger. Een prachtige dag die we weeral afsloten met een 5-gangendiner.
Monique Lanslots - Christel


Dinsdag 10 september
10u30 - tijd om in actie te komen. Eerst met zijn allen een korte rit met de bus.
Aan de brug in Bruttig namen we afscheid van de 12 dapperen die de hoge bergen gingen bedwingen.
De 23 rustige, maar even dappere stappers, gingen ook naar Cochem maar over een golvende weg, langs heel veel druivenranken met nog veel druiven eraan, langs het bos en langs het klooster, hier werd na even zoeken een plasstop gehouden. Nog even langs de Moezel en zo was iedereen in Cochem.
Er werden afspraken gemaakt om de terugreis met de boot in goede banen te laten verlopen. Dan was iedereen vrij om iets te snoepen of te eten in 1 van de vele, heel vele restaurantjes of weinstuben.
Na de middag stapte uw dienaar over naar de dapperen om te voet terug te gaan, eerst een steile klim naar het prachtige Reichsburg kasteel, werkelijk het gezicht van Cochem. Nadien nog even de bossen in om dan daarna de golvende weg te nemen naar de brug in Bruttig.
In het klooster gingen we even de romantische tour op, we wandelde door de rozenboog.
Tijdig bij de bus, trakteerde de Max ons met een lekkere schnaps. Daar de bootvaarders er nog niet waren bleven we nog even plakken in een of andere stubbe.
Nadien douchen en klaar voor ons 5gangen menu.
Leon


woensdag 11 september 2019
Na een lekker ontbijt, vertrokken we om 9u30 met de bus naar de parking van Burg Eltz. Vandaar wandelden we 1km bergaf naar de burcht.
Verscholen in een zijdal van de Moezel is ridderburcht Eltz ontstaan op een 70m hoge rots. Aan drie zijden omsloten door de Elzbach en omgeven door een natuurgebied vormt zij de volmaakte middeleeuwse droom. Burcht Eltz is bijzonder. Ze overleefde onbeschadigd alle oorlogen en is sinds haar bouw tot op heden in het bezit van één familie.
We werden door een lieftallige gids van harte welkom geheten. Op de binnenplaats van de burcht wordt 500 jaar Eltzer bouwgeschiedenis van 1150-1650, samengevat. Hier konden we de kleurrijke en gecompliceerde woongeschiedenis zien van drie Eltzer families.

De wapen- en schatkamer van burcht Eltz geldt als één van de waardevolste in haar soort in Europa. Zij heeft veel kostbare goud- en zilverstukken, porselein, sieraden, glas, ivoor, munten, andere bijzondere stukken en wapens uit 850 jaar familiebezit.
Het werd een boeiende rondleiding door de afwisselende architectuur en authentieke inrichting dat een beeld gaf van het leven in de middeleeuwen en in de vroegmoderne tijd.
Na een wandeling van 3km in de prachtige natuur langs de Elzbach naar Moselkern was het tijd om te lunchen in de Ringelsteiner Mühle. Dat werd zeer gesmaakt en zeker ook het digestifke dat ons door onze jarige chauffeur, aan de bus, werd aangeboden! Proost Max, und noch viele Jahre!
Voldaan en welgezind vertrokken we richting Treis-Karden om een beetje wijn, schnaps en likeurcultuur op te …drinken bij de stokerij van de familie Hambrech. Zij bieden een rijke selectie van droge, semi-droge en milde wijnen aan. Als specialiteit kan men ook hun fijne brandewijnen, heldere schnaps en fruitige likeuren degusteren. Het historische huis van deze familie is gelegen in de voormalige abdij van de wijk Karden op honderd meter van de in 1121 ingewijde St. Castor Basiliek.

Eerst kregen we een technische uitleg ‘in der deutschen Sprache‘ over het productieproces. Daarna bracht de afdaling naar de middeleeuwse gewelfde kelders terug leven in de brouwerij!
O Mosella!
Du hast doch so viel wein!
Enthousiast en met veel plezier werden de godendrankjes onderling doorgegeven. De bewijzen stonden op tafel … sommigen lustten er blijkbaar meer als eentje!
‘Probeert den deze is. Hoe smaakt die?’ hoorde ik een Ranstuil met een guitige blik tegen iemand zeggen.
‘Die smaakt naar Cola!’, antwoordde onze fijnproever.
‘Just! En hij is nog van een goed jaar ook!’
Rond 16u30 was het tijd om terug naar ons hotel te keren
aber … zahle zuerst und erst dann kannst du gehen, Fraulein Christel!
Oeikes! Dat is waar ook! Het moet maar zo plezant niet zijn!
Bij het avondeten was de stemming nog steeds opperbest en konden we nagenieten van deze hele fijne, deugddoende cultuuruitstap.
Peter en Viviane


Donderdag 12 september.


Vandaag was het voor onze Max een rustdag en konden we geen gebruik maken van zijn diensten, dus met zijn allen om 10u30 afzakken naar de Moezel om deze over te steken met de overzet. De weergoden besloten om even van zich te laten zien, regenjassen in alle kleuren en maten tot aan de overkant, kwestie om te zien of iedereen wel goed voorzien was.
Eens aangemeerd werden de lange en korte afstanden gevormd en vertrokken we tussen de druiven. Mooi was het om elkaar te zien ,kleine groep hoger dan grote. Dat er vandaag klimmen op het programma stond hebben we geweten, het ging gewoon constant bergop wat natuurlijk resulteerde in mooie vergezichten en de alom aanwezige Moezel. Onderweg nog even een fotootje van de dames, daarna van de heren om dan verder te stappen naar de Waldkapelle.
Iets na de middag waren we afgezakt naar Ernst om de innerlijke mens te versterken en de dorstigen te laven. Hier werden fijne vleeswaren gerookt en verkocht, wat een heerlijke geur. Geen tijd om langer te treuzelen, verder de Moezel over, langs een oude waterput en Gastehaus Guten Onkel ging het weer omhoog. Ditmaal aan een zeer traag tempo maar al dit klimmen resulteerde weer in mooie panorama’s, heerlijke zon die door de bomen scheen, kortom genieten. Na een dikke twee uur klimmen waren we op de weg naar Santiago Di Compostella en zakten we af naar Beilstein, een afdaling van meer dan een uur met zicht op de kerk, de ruïne, de overzet en het hotel. We zijn toen maar recht naar een terras gewandeld en hebben weerom een mooie en zonnige dag gehad.
Ons vijf gangen diner kon me weer zeer bekoren, het heeft gesmaakt en nadien bleven we weer hangen tot we werden buiten gekeken (werd een gewoonte met de nodige Jägermeister en andere schnaps.
Christel en gidsen en bestuur bedankt voor de fijne en gezellige dagen aan de Moezel.
Nog een kleine anekdote, ’s morgens zag ik één van onze uiltjes gepakt en gezakt wandelen op weg naar huis, ja hij reed niet graag met de bus dus … (grapje). Dinsdag in de voormiddag was hij thuis. Proficiat!
Jef


Vrijdag, 13 september 2019
Het was een zeer drukke morgen, koffers pakken, ontbijten, valiezen op de bus…
Om 9u30 konden we toch weer stipt vertrekken en werden we nog uitgewuifd door de hoteluitbaatster. We reden richting Mörsdorf. Daar ligt, of beter gezegd, hangt de spectaculaire Geierlay. Deze hangbrug was ooit de langste voetgangersbrug van Duitsland. Een wandeling over de 360 meter lange brug, 100 meter boven de vallei, leverde ons een adembenemend zicht. Je had Uilen met ‘durf’, zij wandelden erover alsof het niets was! Je had Uilen met ‘een beetje moed’, maar die na een paar stappekes toch terugkeerden! En je had Uilen met ‘vrees’, zij bleven op de bank zitten! Het was toch een onvergetelijke ervaring! Volgens Ludo waren er vele bouten los, maar deze constructie met een gewicht van 57 ton, draagt jaarlijks toch 170 000 bezoekers.
Na deze attractie reden we naar één van de mooiste stadjes aan de Moezel: Bernkastel. Max zette ons af vlakbij het historische centrum. Het centrum telt vele vakwerkhuizen en het mooie renaissancestadhuis dateert uit 1608. We wilden het vakantiegevoel zo lang mogelijk vasthouden en aten ‘nog’ een Schnitzel en dronken ‘nog’ een glas wijn. Maar de klok tikte toch rustig verder en veel te snel was het ‘vertrektijd’.

We vertrokken richting Ranst, hadden een rustige rit met geen file en met nog een pauze. We deelden op de
bus nog een souvenirtje uit. Om 19u.15 stonden we terug aan Aldi Ranst.
Het was weer een fantastische vakantie, het weer, het hotel, de streek, de sfeer, de gidsen, de chauffeur, de
wijn, de wijn, de wijn, de wijn … het totaalplaatje klopte! Weerom kregen we complimenten. Bedankt daarvoor!
Op naar een volgende editie.


Man muss dem Körper Gutes tun,
damit die Seele Lust hat, darin zu wohnen.
(Winston Churchill).


Jullie reisgenoot,
Christel